W Siedlcach zgłosiła się ona jako lekarz do formującej się Milicji Obywatelskiej, nim zorganizowano służbę zdrowia w mieście. Niedużą salkę od ściany do ściany wypełniali rodzice z małymi dziećmi, czekając na maminą pomoc. Wkrótce mama miała tu doświadczyć masowego umierania dziesiątków siedleckich i okolicznych maluchów. Dawały znać o sobie wojna, głód i infekcje, nierzadko śmiertelne bez aptek i leków. Jedynym posiadanym lekarskim narzędziem mojej mamy była staromodna szklana strzykawka, podręczny sterylizator oraz zapas igieł hipodermicznych. Pracując, nie rozstawała się ze sterylizatorem.
Moja urodzona w Warszawie mama, jeszcze przed wojną i w czasie wojny, aż do wybuchu Powstania Warszawskiego, pracowała jako lekarz w Klinice Chorób Dziecięcych przy ul. Litewskiej, gdzie była asystentką kierującego kliniką prof. Mieczysława Michałowicza i prof. Rajmunda Barańskiego. Zetknęła się tam z zabiegiem flebotomii nowego naukowego typu. To nie był zabieg medyczny stosowany w Polsce w czasie wojny. Mama, kierując się przysięgą greckich starożytnych eskulapów, rozpoczęła pobierać krew żylną dzieci, wstrzykując ją następnie dopośladkowo – mogę niemal iść o zakład, iż działo się to na przełomie lat 1944/1945. Jedyny taki przypadek w kraju. Doktor Maria Bieguńska, prymuska pensji Pani Wołowskiej w Warszawie i doktor medycyny z dyplomem Warszawskiego Uniwersytetu w ten sposób stała się cichym polskim Pasteurem odkrywcą, lekarzem czasów wojny. Tymczasem w siedleckim szpitalu nie ma nawet pamiątkowej tabliczki z jej imieniem. Dzięki przeszczepom krwi liczba zgonów dzieci znacząco się zmniejszyła. Mama wyjechała z Siedlec w 1948 r. i po krótkiej pracy we Włocławku została ordynatorem oddziału pediatrii w szpitalu w Sochaczewie, niedaleko Warszawy. To miasteczko przez 10 kolejnych lat stało się domem naszej rodziny. Zmarła na wylew krwi do mózgu w 1962 r. w wieku zaledwie 54 lat.
Czytelnik tego wspomnienia ciekaw jest z pewnością tajemnicy towarzyszącej przeszczepowi krwi z żyły do pośladka. Po wojnie starannie przebadano ten proces, wykrywając przyczynę sukcesu – komórki macierzyste. To one pomogły zagrożonym chorobami dzieciom z Siedlec i okolic. Cóż, tego mama jeszcze w roku 1945 nie wiedziała. Jednak, to co się liczy, to bezgraniczne przeświadczenie, iż czyniła dobro, ratując ludzkie życie.
Byłem już studentem uniwersytetu, kiedy prof. Rajmund Barański, minister zdrowia (1956–1960) oraz minister zdrowia i opieki społecznej (1961), nazwał moją mamę jednym z najbardziej utalentowanych lekarzy w kraju. Tego też nasze ministerialne władze na Miodowej nie pamiętają.
Mama została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim, obok swojego dziadka Leopolda Królikowskiego, Poznaniaka i Sybiraka, powstańca 1863 r. Tak to dobre polskie geny spoczywają w pokoju i ciszy naszych cmentarzy. Zmówmy za nich zdrowaśkę.
