Zacznijmy rozmawiać o śmierci!

Graf. Magnific.com, AI (Nano-Banana-2.1)
W ostatnich chwilach, gdy stoimy w obliczu odejścia ze znanego nam świata, może dopaść nas lęk przed tym nieznanym doświadczeniem, ale…czy na pewno tego nie znamy, podobnie jak miejsca, do którego zdąża dusza po opuszczeniu ciała?
Chciałabym przytoczyć kilka fragmentów o strachu, pochodzących z przetłumaczonej przeze mnie książki Terapia reinkarnacyjna – emocjonalne uwolnienie przez seans regresyjny.
Jej autor Jan Erik Sigdell, terapeuta i regreser z 40-letnim doświadczeniem, który wykonał ponad tysiąc regresji, pisze w rozdziale VII:
Przeżycie śmierci – nawet w tym innym wcieleniu – jest ważne z kilku powodów. Po pierwsze, kiedy przeżywa się ją na nowo, traci się kolejną odrobinę strachu przed śmiercią (którą prawdopodobnie wszyscy niesiemy w sobie).
(…) Dusza jest nieśmiertelna. Nawet jeśli śmierć była bolesna lub straszna, po wyjściu z ciała ogarnia nas zwykle uczucie ciszy i spokoju. Po drugie, po przejściu przez proces umierania można spojrzeć wstecz na minione życie i powtórnie je przejrzeć. Po trzecie, śmierć jest zakończeniem doświadczeń życiowych, ponieważ kończy dane życie.

Terapia metodą niehipnotycznej regresji umożliwia nam przypomnienie sobie poprzedniego wcielenia oraz związanego z nim doświadczenia śmierci jako przejścia duszy po opuszczeniu ciała do innego wymiaru. Tej przestrzeni duchowej możemy doświadczyć wówczas poprzez nasze zmysły.
Każdy z nas zna miejsce pobytu swojej duszy po opuszczeniu przestrzeni ziemskiej, lecz jest to zapisane w głębi naszej podświadomości (w Duchu), do której docieramy w trakcie seansu regresyjnego.
Sigdell uważał się za chrześcijańskiego gnostyka. Ja również czuję się gnostyczką. Doszłam do tego punktu poprzez proces rozwoju duchowego, czyli przypominania sobie prawd znajdujących się w moim Duchu (podświadomości). A narzędziem, którego używałam, była właśnie regresja niehipnotyczna!
Podczas sesji uwolniłam się od lęków – część z nich nabyłam nieświadomie, praktykując katolicyzm – uświadomiłam sobie, że mając duszę, jestem cząstką boskości. Pozbywając się obciążających emocji, zaczęłam także czuć i widzieć poprzez wewnętrzne obrazy (przy zamkniętych oczach) Boskość.
O światopoglądzie gnostyckich chrześcijan Sigdell pisze następująco:
Wszyscy jesteśmy preegzystencjalni (preistniejący) i wszyscy byliśmy już obecni w pierwotnym stworzeniu, jako istoty Światła w boskim świecie Światła. Nie było wtedy nic, poza tym światem Światła. Jak pisałem w Opowieści z rozdziału 1, niektórzy z nas pragnęli doświadczeń, które nie były możliwe w świecie Światła. Bóg na to pozwolił, ponieważ zapewnił nam wolną wolę. Dlatego stworzył nowe światy, do których mogliśmy się udać (…). Dowiadujemy się, że Prawdziwy Bóg jest czystą miłością, a stworzył reinkarnację po to, byśmy mogli wrócić do pierwotnego stworzenia, z którego wyszliśmy. Karma związana z ponownym wcieleniem nie jest karą za opuszczenie świata Światła, lecz drogą powrotu do niego.
Amoże potrzebę rozmowy o śmierci, bo byłem/jestem grzesznikiem, hamuje lęk przed nią?
Uczucie to potrafi przyciągnąć do nas tragiczny jej rodzaj, pozwala na powstanie poczucia winy, które przyciąga cierpienie, gdyż nieświadomie przyjmujemy rolę ofiary wobec innych lub wobec samego siebie. Z takim nastawieniem dusza nie może w spokoju odejść od ciała, powrócić do przestrzeni duchowej, w której się regeneruje i napełnia miłością po ciężkich doświadczeniach ziemskiej egzystencji.
Bóg jest miłością, przebacza każdemu, my natomiast nie wiemy, że powinniśmy samym sobie przebaczyć. I jak…
Poddając się regresji niehipnotycznej, poczułam, jak mocno dusza wpływa na moje świadome Ja, czyli intelekt, ego i zmysły. Doświadczenie to jest możliwe, gdyż podczas sesji dusza i Duch mają większą siłę niż świadome Ja. W tym stanie mogłam się wypłakać, przebaczyć sobie, że raniłam bliskich, że sama zostałam zraniona. Uświadomiłam sobie, dlaczego musiałam doświadczyć tych negatywnych przeżyć, co z kolei bardzo mi pomogło wybaczyć innym.
A może w twoim przypadku przyczyną odkładania rozmowy o śmierci na później jest zamartwianie się o dobra materialne, o bliskich, bo nie wiesz, co się z nimi stanie, gdy cię już nie będzie? Dlatego myślisz, że musisz długo żyć. Paradoksalnie, jeśli możesz długo egzystować w dobrym zdrowiu, to należysz do osób, które powinny takie doświadczenie przeżyć. Możesz też żyć w bólu i to on powoduje, iż nie możesz odejść…
Różnego rodzaju troski, jak np. lęk przed śmiercią, mogą być przyczyną tego, że dusza umierającej osoby nie przechodzi do sfery duchowej, lecz pozostaje na Ziemi, okupując ciało kogoś bliskiego. To zjawisko występuje najczęściej w wyniku doświadczenia nagłej śmierci. Bywa, że dusza nie wie, iż ciało umarło, więc nadal trzyma się ziemskiej przestrzeni. A w przypadku samobójstwa dusza zmarłego może podłączyć się do bliskiej żyjącej osoby z potrzeby pojednania się z nią, lęku przed karą w wyniku decyzji samodzielnego zakończenia życia lub braku świadomości, co się dzieje z nią po zgonie.
Piszę o śmierci, ponieważ jest to ważny moment, do którego trzeba się przygotowywać za życia. Nigdy nie jest na to za wcześnie! Nasze doświadczenie śmierci wpływa bowiem na odczucia w stanie duchowym, gdy dusza już opuści ciało, a także na przebieg jej kolejnego przyszłego wcielenia.
Mam nadzieję, że zachęciłam do rozpoczęcia rozmów o śmierci w najbliższym otoczeniu. A gdy nadal odczuwasz lęk przed Nieuniknionym, zapraszam do kontaktu, wspólnie uwolnimy cię od strachu przed końcem życia.
Beata Kulak – dyplomowana regreserka i nauczycielka regresji niehipnotycznej
Kontakt: +48 506 515 750 ● uzdrawianie@chrzescijanska-reinkarnacja.pl
Related Posts
-
Intencja kreuje przyszłość – wywiad z Tomem Campbellem
Brak komentarzy | lut 10, 2021 -
Biblia i astrologia
Brak komentarzy | lis 23, 2022 -
Życie w ciekawych czasach: wyplenić ziołolecznictwo
Brak komentarzy | sie 27, 2025 -
Nieznane wizje ojca Klimuszki
Brak komentarzy | gru 21, 2024
About The Author
Admin
nieznanyswiat.uk@gmail.com