Pietro d’Abano – astrolog między nauką a magią

Przeczytasz w 7 min.

Pietro d’Abano na obrazie z XV w. Fot. domena publiczna

Był jednym z najbardziej niezwykłych uczonych przełomu XIII i XIV w. Próbował wyjaśnić działanie gwiazd bez odwoływania się do demonów i czarów. Wierzył, że Niebo tworzy z ziemskim światem jeden uporządkowany system przyczyn, a astrologia może być prawdziwą nauką o jego działaniu. Budził podziw uczonych, ale też podejrzliwość inkwizytorów, którzy skazali go na stos

W1303 r. Pietro d’Abano ukończył dzieło, które miało zapewnić mu miejsce w historii europejskiej medycyny i filozofii. Conciliator differentiarum philosophorum et praecipue medicorum (Rozjemca sporów filozofów, a przede wszystkim lekarzy) było rozległym kompendium wiedzy. Autor rozstrzygał w nim spory między filo­zofami a lekarzami. Obok medycyny, fizyki i filozofii, ważne miejsce w tym dziele zajmowała astrologia. Nie była ona dla Pietra dodatkiem do właściwej nauki ani praktyką wróżbiarską. Uważał ją za jeden z najważniejszych sposobów poznania Natury. Lekarz powinien znać ruchy ciał niebieskich, ponieważ pozwalają one uchwycić związki między światem niebieskim a ziemskim.

Pogląd ten sprawił, że Włoch stał się pos­tacią niezwykłą, ale zarazem podejrzaną. Dla jednych był wybitnym lekarzem, uczonym przełomu XIII i XIV w., dla innych astro­logiem balansującym na granicy magii, a z czasem utożsamiony został z magiem i nekromantą (przyzywającym duchy zmarłych). W rzeczywistości próbował przede wszystkim odpowiedzieć na pytanie, jak pogodzić astrologię, medycynę i filozofię przyrody z chrześcijańską wizją świata.

Lekarz, filozof i Rozjemca

Pietro urodził się około 1250 r. w Abano koło Padwy. O jego życiu wiemy stosunkowo niewiele, a część późniejszych przekazów jest ze sobą sprzeczna. Studiował i działał w Paryżu, przebywał w Konstantynopolu, a nas­tępnie związał się z Padwą. Należał również do szerszego bolońskiego środowiska uczonych zajmujących się astronomią i astrologią. W jego twórczości spotykają się tradycje arystotelesowska, galenowska i arabska. Pasjonował się medycyną, filozofią, astronomią, fizjonomiką, a także tłumaczeniami pism autorów greckich i arabskich.

Dalsza treść jest płatna

 

Czytaj bez ograniczeń

Odblokuj treści
(najczęściej zadawane pytania). Jeśli dokonałeś już doładowania, kliknij w przycisk “Wykup dostęp” i potwierdź odblokowanie artykułu.