Od teutońskiej furii do cesarstwa
Droga krwi i zagłady – okultyzm nazistowski (cz. 5)

Peter Theodor Janssen, „Zwycięski posuwający się naprzód Hermann” (1873), obraz historyczny przedstawiający Hermanna (Arminiusza) w bitwie w Lesie Teutoburskim w 9 r. n.e.
W gawędzie poprzedniej zamieściłem garść uwag natury mitologicznej, obyczajowej oraz jedną paskudną w swej treści anegdotę. A także pocieszającą konkluzję dotyczącą polskiego charakteru. Teraz będzie o tym, jak Niemcy stali się Niemcami i co z tego wynikło
Jako się rzekło, plemię germańskie, które w zamierzchłej przeszłości zapędziło się najdalej na północ, wycofywało się stopniowo coraz dalej i dalej na południe. Aż opuściło Półwysep Skandynawski, by dotrzeć mniej więcej do tych terytoriów, które zajmuje dziś. Na nieszczęście dla Słowian Zachodnich przybysze przynieśli ze sobą bezwzględność i drapieżność. Oraz niesamowitą sprawność bojową. Ongisiejszy normański szał, zwany niedźwiedzią furią, od skór tego zwierzęcia, w które odziewali się wojownicy wraz z głowami, przekształcił się w teutońską furię. Czaszka niedźwiedzia wraz z futrem i zębatą paszczą nasadzona na głowę zwana była przez Słowian Wścieklicą. Musiała wywierać silne wrażenie. Zwłaszcza że dotknięci szałem bitewnym przeraźliwie ryczeli i – uwaga, uwaga – nie czuli bólu, gdyż przed walką znieczulali się rozmaitymi, skutecznymi wywarami.
Zaś Odyn został Wotanem, Wodanem lub, jak kto woli, Votanem.
Zderzenie musiało być potężne. Germanie zostali przez Słowian nazwani Niemi, gdyż nie mówili żadnym ze słowiańskich narzeczy czy języków. Tak Niemcy zostali Niemcami.
Żyjąc w przychylniejszym klimacie, rozwinęli się tak, jak rozwija się każda istota niemająca wrogów naturalnych. Przynajmniej takich, którzy mogliby trwale zagrozić jej egzystencji. Z czasem rozrośli się i podzielili na szereg plemion, niekoniecznie zgodnie koegzystujących z sobą, ale potrafiących zjednoczyć się w obliczu niebezpieczeństwa. Nawet tak potężnego jak Rzym. Klęska Legionów w Lesie Teutoburskim po raz pierwszy uwidoczniła rosnącą potęgę tej wieloplemiennej, lecz połączonej językiem i wierzeniami grupy etnicznej, która jeszcze nie była narodem. Aż sama zaczęła zagrażać Rzymowi, by ostatecznie położyć kres jego istnieniu, przejmując jednocześnie część jego kulturowej schedy.

Nadeszły wieki średnie. Germanie parli na wschód. Nie powstrzymała ich klęska Margrabiego Hodona pod Cedynią [starcie zbrojne stoczone 24 czerwca 972 r., w którym wojska księcia polskiego Mieszka I oraz jego brata Czcibora rozgromiły siły niemieckiego margrabiego Marchii Łużyckiej – przyp. red.].
Czytaj bez ograniczeń
Odblokuj treści
(najczęściej zadawane pytania). Jeśli dokonałeś już doładowania, kliknij w przycisk “Wykup dostęp” i potwierdź odblokowanie artykułu.
Related Posts
-
Przypadek ze Słociny – paranormalna saga
Brak komentarzy | wrz 23, 2020 -
W drodze do kosmicznej rewolucji
Brak komentarzy | maj 22, 2026 -
Brak komentarzy | gru 22, 2017 -
Nieznany Świat 2/2020 (350)
Brak komentarzy | sty 23, 2020
About The Author
Admin
nieznanyswiat.uk@gmail.com