W cieniu Yggdrasilu. Mitologia, krew i narodziny germańskiego mitu

W opowieści drugiej wspomniałem pobieżnie o podbojach normańskich, o tych cechach, które Skandynawowie utracili, ale i o tych, które pozostały z nimi do dziś, ukazując wszakże jeszcze niedawno osobliwie przykre oblicze. Dokonałem też maleńkiego szkicu historycznego, nawiązując do Potopu szwedzkiego, który po raz ostatni w dziejach ujawnił skłonność skandynawskich Germanów do ekspansji i destrukcji. Pokusiłem się o kilka uwag natury geopolitycznej. Nie zapomniałem o Niemcach współczesnych i ich specyficznej interpretacji historii, wskazując na ich upodobanie, które trudno nazwać umiłowaniem prawdy

A teraz znów cofniemy się w czasy baaaardzo zamierzchłe.

Na początku był Ginnungagap – otchłań. Na północ od niej leżała kraina ciemności i mgieł Niflheim, a na południu – kraina wiecznego ognia Muspelheim. Z połączenia lodu i ognia powstał olbrzym Imir, ojciec zła. Po nim pojawiła się krowa Audumla. Lizała słony lód, aż wylizała z niego boskiego Buriego, praojca wszystkiego, co dobre. On to przy pomocy zaklęcia powołał do życia swego syna Bora (Borra), który był potężny. Stopniowo ciepły oddech krowy sprawiał, że zaczęło budzić się życie takie, jakie znamy.

W tym czasie gigant Imir zrodził parę olbrzymów: syna i córę, oraz sześciogłowego potwora Thrudgelmira. Plemię olbrzymów rozrastało się. Tak rozpoczęła się rywalizacja między światami gigantów i bogów. Walka dobra ze złem. Kiedyś jednak Bor napotkał piękną olbrzymkę, córkę lodowego olbrzyma Bölthorna, która została jego żoną. Z tej pary narodził się potężny Odyn, najwyższy z normańskich bogów, łączący przeciwstawne sobie cechy. Poprowadził on braci przeciwko gigantom i zabił ich wodza Imira. Giganci pierzchli i omal wszyscy potopili się we krwi swojego wodza. Ostało się dwoje: syn potwora Thrudgelmira Bergelmir oraz jego żona. Oni to uciekli na krańce świata i w ponurej krainie zwanej Jotunheim założyli państwo olbrzymów, gigantów, pełne plag wszelakich, nękających wczesnych bogów i mających się dopiero pojawić ludzi. Zaś z cielska pokonanego Imira, ciśniętego w przestrzeń, Odyn stworzył Wszechświat, a w nim Midgard – świat ludzi.

*