Bałkańskie miejsca mocy

Admin | 22 września 2026 | Miejsca Mocy, Nieznany Świat | Brak komentarzy

Albania i Macedonia Północna

21 września 2026

Przeczytasz w 10 min.

Pozostałości po Heraclei Lyncestis w Bitoli. Fot. Leszek Matela

W ostatnich latach możemy zaobserwować zwiększone zainteresowanie turystów z Polski odwiedzeniem dwóch krajów bałkańskich, które przez wiele lat pozostawały w izolacji od reszty Europy. Nie powinno to dziwić, gdyż Macedonia Północna i Albania oferują nie tylko ciekawe krajobrazy i możliwości dobrego wypoczynku, ale także posiadają liczne miejsca mocy

Kandydująca do przystąpienia do Unii Europejskiej Macedonia Północna zaczęła stopniowo otwierać się na turystykę międzynarodową po odłączeniu od Jugosławii i uzyskaniu niepodległości w 1991 r. Prawdziwy jej rozkwit odnotowała jednak dopiero w 2. połowie 1. dekady XXI w., gdy kraj wypromowano jako perłę Bałkanów.

Bogato zdobione wnętrze cerkwi Św. Dymitra. Fot. Leszek Matela

Bitola i Ochryda – macedońskie miasta o antycznych korzeniach

Filip II Macedoński w IV w. p.n.e. założył nad rzeką Dragor w górach Baba miasto Heraklea Linkestis. Wcześniej tereny te zamieszkiwali Ilirowie. Gród został zdobyty przez Rzymian w 148 r. p.n.e. W czasach bizantyjskich nazywał się Pelagonia, dziś Bitola. Możemy w nim oglądać zachowane po czasach starożytnych pozostałości łaźni oraz odbudowany antyczny amfiteatr, w którym nadal koncentrują się silne promieniowania kosmiczne sięgające 30 000 jednostek Bovisa (j.B.). Ośrodek zyskał na znaczeniu, kiedy znalazł się na rzymskim szlaku między Adriatykiem a Bosforem, zwanym Via Egnatia. Już w IV i V w. n.e. był siedzibą biskupstwa. W następnych wiekach został zdobyty przez Bułgarów, a w 1395 r. stał się częścią Imperium Osmańskiego.

Wśród zabytków pochodzących z tamtej epoki wyróżnia się meczet turecki Gazi Hajdar Kadi (XV w.), którego autorstwo przypisywane jest słynnemu architektowi Mimarowi Sinanowi. Przez długi czas stał opuszczony i zaniedbany, ale prace restauratorskie i konserwatorskie przeprowadzone w ostatnich latach w dużej mierze przywróciły mu pierwotny wygląd. Inny tego typu islamski dom modlitwy to Yeni (XVI w.), w którym funkcjonuje dziś galeria sztuki. W obu obiektach wyczuwalne są radiacje wynoszące od 24 000–25 000 j.B. Z czasów okupacji osmańskiej zachowała się również XVI-wieczna hala targowa.

Jak pokazują pomiary radiestezyjne, w soborze Św. Zofii w Ochrydzie pojawiają się radiacje rzędu 40000 j.B. Fot. Leszek Matela

Godna obejrzenia jest cerkiew św. Dymitra (40 000 j.B.), której budowę w 1830 r. sfinansowano z dobrowolnych składek lokalnych kupców i rzemieślników. Z zewnątrz prezentuje się skromnie, zaś wewnątrz jest hojnie wyposażona w żyrandole, rzeźbiony tron biskupi i bogato zdobiony drewniany ikonostas.

Zainteresowanie turystów wzbudza również konkatedra Najświętszego Serca Jezusowego z XIX w. Obecny budynek pochodzi z 1909 r. Można w nim podziwiać imponujące ołtarze, w tym główny, sprowadzony z Monachium. Radiacje sięgają tu 24 000 j.B.

Za najładniejszy ośrodek miejski Macedonii Północnej uważana jest Ochryda [do VI w. miasto występuje w źródłach jako Lychnidos (Λυχνιδός) lub Lichnido – przyp. red.]. Dawniej funkcjonowało tu aż 365 cerkwi na każdy dzień roku. Do dziś zachowało się 50 i jeden meczet. Chrześcijaństwo pojawiło się tu już w IV w. Niestety w maju 526 r. wszystkie budowle zostały całkowicie zniszczone przez trzęsienie ziemi, a następnie na rozkaz cesarza Justyniana miasto, odbudowane jako Iustiniana Prima, stało się stolicą prefektury i metropolią kościelną. Władali nim kolejno Bizantyjczycy, Bułgarzy, książęta Salonik oraz Turcy osmańscy.

Skansen archeologiczny w Butrincie. Fot. Leszek Matela

Do najważniejszych zabytków należy cerkiew św.św. Klemensa i Pantelejmona. Po budowli z V w. zachowały się jedynie mozaiki wystawione aktualnie przed kościołem wzniesionym w XXI w. Jedna z nich przedstawia swastykę – stary indoaryjski symbol Słońca. Ponieważ był to kiedyś ważny punkt geomantyczny, nadal występują tu radiacje rzędu 40 000 j.B. Podobne energie pojawiają się również w soborze Św. Zofii z XI w. W XV w. Turcy przekształcili go w meczet, ale obiekt został zwrócony wyznawcom prawosławia w 1912 r. Jedyną świątynią chrześcijańską, niezamienioną na islamski dom modlitwy, jest cerkiew Św. Bogurodzicy (50 000 j.B.). Wewnątrz znajdują się freski malowane między XIV a XIX w.