Jedność z Gają, z duchem Natury

Doroczna Wielka Medytacja jest dla mnie, jak i dla wielu Czytelników NŚ, jednym z najważniejszych nieznanoświatowych wydarzeń. Relacje z niej pokazują, jak istotna jest dobrowolna wspólność (wspólnota) ludzi czujących więcej, poszukujących swych indywidualnych ścieżek. Za każdym razem z wielką uwagą wczytuję się w opis tak niepowtarzalnych doświadczeń, starając się w nie wczuwać, by zrozumieć lekcje z nich płynące
Wspólność doznań
Choć każdy z nas medytuje indywidualnie w swoim wnętrzu, jednak w przeżyciach różnych nieznających się osób znajdujemy wspólne elementy. Czy znaczy to, iż w jakiś szczególny, trudny dziś do wyjaśnienia, sposób spotykamy się 30 grudnia wirtualnie w tej samej czasoprzestrzeni – przestrzeni Błękitnej Planety?
Pojawia się też inna prawidłowość posiadająca wspólne cechy – pewien ciąg logiczny w doświadczeniach niektórych medytujących. Szczerość wypowiedzi dostarcza wciągającej lektury także tym, którzy jeszcze nie potrafią medytować bądź nie mają odwagi, aby publicznie dzielić się swoimi doświadczeniami.
Wszystkie one: zarówno te zapisane, jak i jedynie zapamiętane, publicznie wypowiedziane czy skryte w kameralnym zaciszu są jednakowo ważne. Pozostają bowiem istotne dla naszego indywidulanego rozwoju i wewnętrznej przemiany. Pozostawiają jednak także szerszy odcisk, wpływając na globalną rzeczywistość. Wewnętrzne doświadczenie wywiera bowiem – poprzez indywidualny, ale i w jakimś stopniu zbiorowy jego charakter – wpływ na wszystko, co nas otacza.
Czy jest to zatem ekspansja dostatecznie potężnej energii mogącej kreować dobro i wypierać zło?
Jedni widzą tego efekty, inni zarzucają nam mrzonki. Sądzę, iż łatwiej efekt ten zaobserwować w jednostkowej mikroskali niż w skali makro. W dużej skali trudno poddać to bowiem obiektywnej ocenie, gdyż nie mamy – na obecnym etapie – właściwego punktu odniesienia: co działoby się, gdyby tego rodzaju medytacje (nie tylko nasza) nie odbywały się.
Jeśli jednak istnieje choć skrawek nadziei, że może to służyć czemuś dobremu, chyba warto to kontynuować.
Dylemat
Co roku jawi się dylemat, z jakim hasłem akurat medytujemy. Wybór jest trudny. Rozpatrujemy jego aktualność, odniesienie do bieżących wydarzeń, nośność energetyczną, łatwość kodowania przez intuicję, aspekt intelektualny, ale też pytanie, co poprzez taką medytację chcielibyśmy i możemy teoretycznie osiągnąć. Mając doświadczenie wielu lat wspólnych eksperymentów w tym zakresie, widzimy, iż były hasła intelektualnie słuszne, choć źle zdefiniowane z punktu widzenia ezoteryki i psychologii.
Mimo to, za każdym razem doświadczaliśmy czegoś ciekawego i pożytecznego zarazem. I w tym roku Redakcja nie była wolna od wspomnianych dylematów.
Przełom
Dopuszczając, iż ludzkość czeka swoisty przełom, a może wręcz wstrząs cywilizacyjny (m.in. przewidywania Igora Witkowskiego), zrodziło się pytanie, jaki temat medytacji – do przeprowadzenia w tak dużej skali – byłby najbardziej pomocnym wsparciem w życiu codziennym, jednocześnie dostępnym dla wielu medytujących?
Wybraliśmy JEDNOŚĆ Z GAJĄ – JEDNOŚĆ Z NATURĄ lub, jak kto woli, JEDNIĘ. A to dlatego, że hasło to pozwala nam wyjść z naszego człowieczego egocentryzmu i egoizmu.
Dzięki temu zyskujemy też szansę wyjścia z zaścianka codzienności na planetarną płaszczyznę, z odniesieniem do całego Wszechświata.
Jeśli retrospektywnie spojrzymy na rozwój ziemskiej cywilizacji, nasuwa się wiele wniosków – chwalebnych oraz niechwalebnych zarazem. Każdy z nas z łatwością odnajdzie na to przykłady. Nie na tym jednak powinniśmy się skupić, a przejść do aktywności bardziej konstruktywnej.
Duch Natury
Jeśli dopuścimy, iż wszystko napędza DUCH, może stać się to kluczem PRZEMIANY. Swoistym jego sojusznikiem pozwalającym pojąć ów PROCES, do uchwycenia w sferze materii, jawi się ROZUM. A więc DUCH i ROZUM to niejako dwa rumaki w naszym ziemskim zaprzęgu.
Istotnym elementem są tu nasze relacje z Naturą, a w ślad za tym z Gają. Jeśli bowiem potraktujemy Ziemię nie tylko jako zbiorowisko minerałów, lecz także jako żywą istotę, łatwiej pojmiemy, że można mówić o swoistej symbiozie, współbrzmieniu pomiędzy Człowiekiem, Naturą, naszą Planetą.
Natura rozwijała się jeszcze zanim nastał dumny i samolubny człowiek, który – źle rozumiejąc Boskie prawo – zaczął ją zdobywać, niszczyć, unicestwiać.
Czymś oczywistym jest, że Natura/Gaja poradzi sobie bez Homo sapiens (któremu doskwierają niedobory właśnie sapientiae), jednak on bez niej nie. Codzienna praktyka społecznej świadomości jakby tego nie potwierdzała, a aktywność możnych decydentów naszego świata zdaje się ich bardziej plasować w przedziale Homo niż sapiens. Ci bowiem nastawieni są jedynie na podbój i zysk.
Oby żywioły nas nie zniszczyły
Praktyka taka sprawiała, iż rodziły się i ginęły kolejne warstwy cywilizacyjne. Nierzadko udział w tym miały żywioły Ziemi, a teraz zmiany w jej ciele dają o sobie znać napięciami jej struktury, trzęsieniami ziemi, wybuchami wulkanów, powodziami, huraganami, falami tsunami, zmianami klimatycznymi, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Obserwujemy zmienność pulsu Gai mierzonego falami Schumanna. Czy to bunt i protest Ziemi, który można wyciszyć i ukoić? Czy doświadczenie jedni z Naturą, ze wszystkim, co tworzy życie Planety, pozwoli nam wczuć się w bicie jej serca, a przez to stanie się kluczem i zarazem nośnikiem kontaktu z Matką Ziemią? Czy harmonia ta może rezonować dalej w Kosmos, a jednocześnie wnosić ład do naszego wnętrza?
Przemoc rodzi agresję i chaos, czego doświadczamy na co dzień. Tymczasem prawdziwa MOC nie polega na potrząsaniu szabelką i pokrzykiwaniu, jacy jesteśmy mocarni. Sztuką jest spokojne i konsekwentne budowanie jej w sobie – w fizycznym, energetycznym, mentalnym i duchowym ciele. Równie istotne okazuje się pozyskanie ŹRÓDŁA zewnętrznego zasilania, szczególnie istotnego w sytuacjach kryzysowych. Tym stać się może JEDNOŚĆ Z GAJĄ, to także kwestia odbicia wzorca JEDNI w naszej psychice, świadomości i ciele fizycznym, a więc spróbujmy tego wielowymiarowego współbrzmienia podczas medytacji i przez cały kolejny rok. Wysoka wibracja naszych uczuć może przynieść otwartość na inne ISTNIENIA.
Spotkajmy się zatem wirtualnie 30 grudnia br. o godz. 22.00 w kameralnym zaciszu naszych domów czy klubów lub na kanale YouTube pod przewodnictwem Pawła Byczuka. Zatem przed nami coroczna Wielka Medytacja Nieznanego Świata 2026. Nie dzielą nas kontynenty ani strefy czasowe, a łączy otwartość serc. Do zobaczenia!
Powoli powracam do aktywności życiowej i zawodowej, choć przede mną jeszcze długa rehabilitacja.
Pragnę wyrazić wdzięczność i podziękowanie wszystkim moim lekarzom za ich profesjonalizm, diagnostyczną dociekliwość, empatię oraz zrozumienie chorego człowieka, a w szczególności neurologom: lek. med. Marounowi Josephowi Chahwanowi (z LuxMed-u), kierownikowi Kliniki Neurologii dr. hab. n. med. Rafałowi Roli prof. WIML oraz dr. n. med. Grzegorzowi Witkowskiemu (z WIML-u), dr. n. med. Grzegorzowi Chabikowi (kierującemu Pododdziałem Rehabilitacji Neurologicznej Szpitala Wolskiego), neurochirurgom: dr. n. med. Sławomirowi Barszczowi i lek. med. Mateuszowi Jeżewskiemu z Narodowego Centrum Onkologii na Ursynowie), a także pielęgniarkom/pielęgniarzom, opiekunkom/opiekunom medycznym oraz rehabilitantkom i rehabilitantom – najbardziej pani Agnieszce ze Szpitala Wolskiego, którzy pomagali mi przetrwać kryzysy, pokonać strach i niemoc, kibicowali nawet w małych sukcesach, które składały się na kolejne duże kroki w postępie terapii.
Wszystkim chorym życzę ciągłości takiej dobrej, mądrej opieki, a zarazem cierpliwości i pokory, jakich nauczyła mnie ta choroba, a potem zdrowienie. Gniew i złość mogą być w tym procesie pomocne jedynie, jeśli potrafimy ich energię przekierować konstruktywnie na konsekwencję, cierpliwość i upór w dążeniu do poprawy sprawności i zdrowia.
Jeszcze raz dziękuję wszystkim z całego serca. Życzę wspaniałych Świąt Bożego Narodzenia oraz Nowego Roku obfitującego w sukcesy terapeutyczne, które najczęściej są wspólnym osiągnięciem lekarzy i terapeutów, ale też pacjenta. ♥ ♥ ♥
Anna Ostrzycka-Rymuszko, redaktor naczelna miesięcznika Nieznany Świat