Uzdrawiająca wykałaczka

Dr Ferdynand Barbasiewicz

20 listopada 2026

Przeczytasz w 12 min.

Ferdynand Barbasiewicz ma szczęście. Jakby prowadziło go przez życie coś z góry. W Otrębusach, skąd pochodzi, podczas hitlerowskiej okupacji kilka razy cudem uszedł z życiem, cudem z mamą Józefą uratowali żydowską dziewczynkę, cudem w rodzinnym zakładzie ogrodniczym nie udało się Niemcom wykryć żydowskich zbiegów. Od wczes­nej młodości coś jakby nasycało jego głowę wizjonerskimi pomysłami – przeka­zy­wało mu myśli, otwierało w mózgu kolejne połączenia służące wyobraźni, obrazy samoistnie przynoszące rozwiązania problemów i zupełnie nowe wynalazki w różnych dziedzinach, o których nikomu się nie śniło

Jakby był tym pierwszym

który przecierał drogę, podłączał się do pola Sheldrake’a, by tam zostawiać swoje myśli i obrazy rozwiązań. Tak ma do dziś. Lecz kiedy sobie pomyśli, jakie wspaniałe rzeczy można by zrealizować, gdyby nie upór, głupota, tępactwo, prywata ludzi, którzy zamiast pomóc w realizacji pomysłów dob­rych, potrzebnych dla wszystkich, a szczególnie dla bezpiecznej, zdrowej egzystencji człowieka, fauny i flory, klimatu, wciąż rzucają mu kłody pod nogi, usiłując zniechęcić go do dalszych prac – to najzwyczajniej się tym denerwuje, choć jest na co dzień niespotykanie spokojnym człowiekiem. Zwłaszcza że gdy nawet jakiś pomysł uzyska choćby cień możliwości realizacji, natychmiast sprawa rozbija się o brak pieniędzy, a raczej niechęć do ich wydania na coś nowego, poza­standardowego, a pomysłodawcy podsuwa się myśl, iż może zainteresowaliby się tym za granicą?

I rzeczywiście – interesują się. Tak straciliśmy fenomenalne magnetofony Stefana Kudelskiego, światowe pierwszeństwo w światłowodach, w laserach, tak szlag trafił polską Enigmę, genialny deszyfrator kodów, ostatnio zaś perowskity mogące zrewolucjonizować fotowoltaikę i elektronikę.

A Ferdynand Barbasiewicz od 60 lat, więc w czasie, gdy kilkanaście razy zmienili się decydenci grupy trzymającej władzę, ba, nawet ustrój – nie może przekonać rządzących tym krajem, iż za darmo można uregulować choćby gospodarkę wodną, co zresztą udowodnił. Na swoim przepięknym terenie, gdzie mieszka, i gdzie jeszcze do niedawna znajdowała się mała izba przyjęć, a pacjenci mogli zregenerować się po zabiegach – wykonał roboty przedstawiające ów pomysł w mikroskali. Wykopał tam dwa zbiorniki retencyjne wchłaniające wody z pobliskiego strumyka. Wcześniej w czasie deszczy czy roztopów zalewał on ulicę i sąsiadów. Teraz wielka rura wprowadza tę wodę na teren gospodarza, razem zresztą z rybami, które można spokojnie łowić. Kiedy strumyk się uspokaja, staw obniża swoje lustro wody.

Najprostsza prostota

jaka tylko być może. No chyba, żebyśmy chcieli to trochę skomplikować i np. w poprzek strumyka ustawić katamaran, a na nim zainstalować łopatki jak w młynie, uzyskując kilowaty energii, które spokojnie dałyby okolicy własną energię.

Barbasiewicz uparł się też, by uzdrowić polskie rolnictwo za pomocą częstego badania gleby, pozwalającego na zaopatrzenie jej we właściwe czy brakujące składniki, podwyższając tym jakość i wysokość zbiorów. Zaczął od swojej działki. W efekcie, na kilkuset metrach zebrał więcej kwintali zboża niż przeciętny rolnik z hektara. A zajął się tym, bo nie mógł patrzeć na stojące w tamtym okresie pod sklepami kolejki po chleb. To był trudny czas dla Polski, próbował zainteresować więc swoim rozwiązaniem Ministerstwo Rolnictwa… I ten pomysł przyjęto z podobnym efektem, jak i poprzednie. Olewając go.

Mnóstwo podobnych rozwiązań, mogących zrewolucjonizować wiele obszarów naszego życia, zwłaszcza w dziedzinach ekologii i praktyki gospodarczo-przemysłowej, zawarł w swojej książce Eden XXI wieku. Kompleksowo i przyczynowo scharakteryzował w niej szkody ekologiczne, wskazując proste i tanie sposoby naprawy zniszczeń przyrody i zagrożeń zdrowotnych, jakie spowodowała cywilizacja.

To wszystko nie są wynalazki, jak mówi, bo znane od początku świata, już wymyślone i uszeregowane, a my jedynie odkrywamy to, co w Przyrodzie już istnieje i funkcjonuje. Jeden ma sokoli wzrok, a drugi, po prostu nie. On dostrzega, bo ma oczy dookoła głowy i widzi, czego nie widzą inni.

Teoretyczny warsztat pracy
Teoretyczny warsztat pracy

Należy nazwać go odkrywcą

człowiekiem renesansu, bo spektrum jego zainteresowań dających w efekcie kolejne odkrycia jest niezwykłe. To choćby pojazd unoszący się trzy metry nad wodą z prędkością 700 km na godzinę, rewolucja w bitwach morskich i w komunikacji wodnej – lata temu pozytywna opinia Marynarki Wojennej, ale brak kasy na realizację. Pomysł na kosmiczną elektrownię plaz­mo­wą również nie wzbudził zainteresowania. Podobnie jak humanitarna głowica bojowa uniemożliwiająca przeprowadzanie nalotów bombowych. Albo bomba obronna likwidująca jednostki wroga bez użycia materiału wybuchowego, bez zapalników.

– Gdybyś to wynalazł wcześniej – powiedział jeden z przyjaciół wojskowych – nie byłoby II wojny światowej. Trudno, jak widać, być prorokiem między swymi.

Jest doktorem nauk humanistycznych, psychologiem, którego bez reszty pochłonęły doświadczenia Pawłowa (od badania odruchów warunkowych) i kiedy tego naukowca zapomniano zupełnie – poszedł tropami jego dzieł, rozwinął myśli noblisty, by na tej bazie stworzyć swoją, słynną już dziś w świecie i akceptowaną przez wielu profesorów i doktorów medycyny z otwartą głową – klawiterapię.

Dalsza treść jest płatna

 

Czytaj bez ograniczeń

Odblokuj treści
(najczęściej zadawane pytania). Jeśli dokonałeś już doładowania, kliknij w przycisk “Wykup dostęp” i potwierdź odblokowanie artykułu.