Medycyna, kosmetyka i higiena naszych słowiańskich przodkiń (cz. III): Dawne zioła – współczesne zastosowanie

Najważniejsze prasłowiańskie zioła, o leczniczej, ale i magicznej mocy, objęte były językowym tabu. Prawdziwe nazwy przekazywano ustnie i w tajemnicy z mistrza/mistrzyni na adepta/adeptkę, ponieważ oznaczało to również magiczne panowanie nad ich mocami

W mowie zewnętrznej natomiast, codziennej, przeznaczonej dla profanów określano je bardzo skromnymi nazwami: byl, byle, bylica, ewentualnie dołączając przybliżający działanie zioła epitet: po chorwacku veliki korenj, po serbsku veljebilje, w języku bułgarskim staro bile (pierwotnie znaczyło to silne ziele).

Zioła, najczęściej nazywane trawami, tak dalece przeważają w starosłowiańskiej farmakopei, że np. Czarnogórcy KAŻDE lekarstwo określali słowem trava. Na Rusi spisy ziół nazywano niegdyś trawnikami. Ze względu na etymologiczne pokrewieństwo ze słowem truć nazwa ta prawdopodobnie zawierała w sobie ostrzeżenie przed ukrytą w roślinie skuteczną i niebezpieczną mocą. Iwan K. Urumow w pracy Materiali po byłgarskata narodna medicina (1926) wskazuje blisko 400 różnych gatunków ziół stosowanych w bułgarskim lecznictwie ludowym. Na sam tylko gościec (reumatyzm) – jest ich kilkadziesiąt, do stosowania oddzielnie bądź w mieszankach. Mnóstwo przeróżnych roślin używa się również przeciwko suchotom, dolegliwościom żołądka itd.