EMPATIA. Echa wielkiej Medytacji NŚ 2025

                                                                                Empatia. Graf. Adam Kot

Wielka Medytacja NŚ dla wielu Czytelników jest ważnym corocznym wydarzeniem. Jej hasło staje się myślą przewodnią na cały kolejny rok. Tym razem, jak i poprzednio, część medytujących powędrowała na plażę z Pawłem Byczukiem. Na ten krótki czas stał się on naszym przewodnikiem po zmienionych stanach świadomości, których osiągnięcie wspomogły, pozyskane z Instytutu Monroe’a – dzięki swoim odpowiednim częstotliwościom – utwory synchronizujące.

Niektórzy udali się w miejsce wybrane przez Pawła, inni zdecydowali się na samodzielne doświadczenie, czym jest dla nich EMPATIA. U części osób symbolika jest jasna i wyrazista, u pozostałych symbole są tak osobiste, że trudno je odczytać. Czasem wydaje się, że dotyczą indywidualnych kwestii (problemów) niezbyt związanych z samą EMPATIĄ. Wszystkie medytacje są jednak ciekawe albo bardzo ciekawe.

Prowadzącemu zależało, abyśmy stworzyli Wielką Harmonię i Węzeł Empatyczny. Oznaczało to dostrojenie się do częstotliwości EMPATII. Nadchodzący czas pokaże, jak się to nam udało. Mamy nadzieję, że i Paweł Byczuk podzieli się z Czytelnikami oceną wydarzenia.

A teraz zobaczmy, co mówią nam nadesłane relacje, czy stworzyliśmy tsunami świadomości, do czego nas zachęcał.

Anna Ostrzycka

Zjednoczona z Jądrem Ziemi

Jeszcze przed godziną 22.00 włączyłam komputer, by połączyć się z prowadzącym medytację Pawłem Byczukiem, który opowiadał uczestnikom o jej przesłaniu, odwołując się przy tym do fikcyjnego spotkania z obcymi i braku wzajemnego zrozumienia jego uczestników. Wszak ZROZUMIENIE tych obcych, a tym samym innych ludzi, oraz wczucie się w to, jak odczuwają wszystko, co w nas i wokół nas – jest podstawą EMPATII.

Dla mnie osobiście nie była to łatwa medytacja…, taka nieco enigmatyczna, o bardzo szerokim, uogólnionym spektrum odczuwania. Nie bardzo mogłam skonkretyzować to, co we mnie się kłębiło, przelewało, ulatywało i wracało wzburzoną falą. Dopiero gdy pod wpływem poleceń prowadzącego oraz pięknych muzycznych dźwięków umościłam się w moim miejscu na nadbałtyckiej plaży, dałam się wciągnąć w słoneczną kulę i powędrować do wnętrza naszej planety, do jej JĄDRA. Było spokojnie, bezpiecznie, a kąpiel w moich ulubionych kolorach (odcieniach granatu z niebieskim włącznie; poprzez spokojne rozmywające się zielenie; aż do ciepłych żółci, brązów oraz delikatnych czerwieni schodzących do lekkich złotawych pomarańczy) dawała niesamowite uczucie LEKKOŚCI, RADOŚCI i głębokiego zjednoczenia z JĄDREM ZIEMI. Byłam przez chwilę JEDNIĄ z naszą PLANETĄ i WSZYSTKIM, co na niej żyje! Niesamowite doznanie…, oraz pojawiająca się myśl, że przecież po to właśnie istniejemy, by tak czuć, rozumieć, a także zachowywać się przyjaźnie wobec wszystkiego, co żyje, ma energię.

Skondensowane, piękne, ciepłe i dające ukojenie barwy, które zachwycały mnie w tym JĄDRZE ZIEMI, uformowały się w KULĘ pulsującą kolorami tęczy i na swoich świetlistych i promiennych rozbłyskach wyniosły mnie na powierzchnię Ziemi, w miejsce na plaży, skąd zaczynałam tę wędrówkę…

Znamienne w tej medytacji jest to, iż nie było wokół mnie wielu innych ludzkich istot, które mogłabym jakoś spersonalizować… Tak jak podczas ubiegłorocznej WMNŚ, tak i teraz – mocno odczuwałam SAMOTNOŚĆ i PUSTKĘ, w tym skądinąd pięknym otoczeniu. Jak to się ma do EMPATII?

Trzeci rok z rzędu towarzyszyła mi podczas WMNŚ koteczka Mrunia. Początkowo ułożona na mojej klatce piersiowej, najpierw, mrucząc, wpatrywała się w monitor komputera, potem położyła się na drugim (stojącym obok) fotelu i już bez mruczenia, do końca medytacji wpatrywała się we mnie tymi swoimi zielonymi oczyskami… A ja do tej pory nie wiem, czy ona coś rozumiała z tego, co ja wówczas czułam i przeżywałam.